Kies reistips Marokko Mauritanië Senegal & Gambia Mali Burkina Faso Benin Nigeria Kameroen Gabon Kongo Dem. Rep. Kongo Angola Namibië Zuid-Afrika Zimbabwe Botswana Zambia Malawi Tanzanië Rwanda Oeganda Kenia Soedan Saoedi-Arabië Jordanië Syrië Turkije Europa revisited

2005-11-02
lees ook het verslag over Angola
zie ook de fotopagina over Angola

• munteenheid: Kwansa
• waarde: 1 dollar = tussen 85 en 90 kwansa
• We hebben geld gewisseld via de bewaker van het huis van Thiago .
• In de meeste supermarkten en tankstations (zeker in Luanda) kan je ook in dollars betalen. Wel opletten dat ze de juiste koers geven.

• hebben wij aangevraagd in Libreville (Kongo).
• We kwamen aan op een donderdag en de bewaker zei dat de visa alleen aangevraagd konden worden op maandag of dinsdag en dat je ze dan ’s vrijdags kon ophalen. Ik legde hem uit dat we zo lang niet konden wachten, dat er familie op ons aan het wachten was in Luanda, en dat we zo snel mogelijk moesten vertrekken, of het mogelijk was om de consul te spreken. Uiteindelijk mochten twee mensen naar binnen, Rick (die Portugees spreekt) en ik. We werden binnengelaten bij de receptionist, die blijkbaar ook de verantwoordelijke van de visa is. De jonge man was ofwel helemaal nieuw in deze job, ofwel was hij niet al te snugger, want we hebben hem met handen en voeten moeten uitleggen dat we een multiple entry nodig hadden en dat het niet 60 000 CFA per entry was, maar voor het volledige visum. Uiteindelijk leek hij het door te hebben; iedereen moest een aanvraagformulier invullen (zorg er zeker voor dat je dat in het Frans doet, want anders begrijpt hij er helemaal niets meer van), twee pasfoto’s afgeven en 60 000 CFA betalen. De volgende middag mochten we onze visa komen afhalen. En ja hoor, ze waren in orde: geldig voor twee grensovergangen.

• grensformaliteiten in Nzassi
• We moesten een kopie van onze paspoorten afgeven en alles moest geregistreerd worden
• Carnet ging vlot (alles bij elkaar ongeveer een uur).

• zie reistips Kameroen.
• Ook in Angola werd ons nooit naar onze verzekering gevraagd.

• grensformaliteiten in Iema: heel traag. Er zit iemand van immigratie in een hokje naast de weg en die deed er een uur over om alle gegevens van acht personen over te schrijven (inclusief naam van de ouders), daarna moesten de paspoorten naar een ander lokaal gebracht worden om afgestempeld te worden
• Carnet ging vlot.

• grensformaliteiten in Matadi: anderhalf uur (de grensovergangen werden steeds trager)
• Weer opnieuw de hele routine: carnet (gaat altijd heel vlot), gegevens uit paspoorten in het grote schrift overschrijven en paspoorten stempelen.
• Toen we al in onze auto zaten, klaar om te vertrekken, wilde de douane ook nog eens onze auto’s controleren. We waren het hele gedoe meer dan zat, het was ondertussen bijna twaalf uur, we waren al van half zeven aan de grens, we hadden te maken gehad met de meest incompetente mensen, we moesten overal uren wachten en als dan alles in orde is en je wil weg rijden, dan willen ze plots nog eens dat je je hele auto leegmaakt. Craig werd zo kwaad, dat de inhoud van zijn Defender in het rond vloog. Blijkbaar waren ze daar toch wel even van onder de indruk, want toen ze bij onze Goofy kwamen, was het voldoende om de achterdeur open te doen en te zeggen wat er inzat. Deuren dicht, motor aan en wegwezen hier. Een van de douaniers klopte nog op ons raampje, maar Roland had er genoeg van; hij stak gewoon zijn hand op en reed verder.

• grensformaliteiten bij Santa Clara: zaakje geregeld in vijftien minuten!
• We arriveerden om 16u50 aan de grens, waar ze ons meedeelden dat ze aan de overkant de zaak om 17u00 sloten. Nu moest het snel gaan. We werden wel nog even van het ene loket naar het andere gestuurd om het carnet te laten afstempelen, de man van immigratie had maar tien minuten nodig om vier personen in het schrift te registreren, Roland en Jenny hadden de auto’s al naar de andere kant van de grens gebracht, maar daar strandden we. We waren een paar minuten te laat en alles was dicht.

• De wegen in Angola zijn verschrikkelijk slecht, behalve in Cabinda.
• Van de grens met Kongo naar Cabinda: eerste stuk is slecht, veel potholes; tot je op een splitsing komt waar je naar rechts moet; vanaf dan heb je goed asfalt tot aan de grens met de DRC. Op deze weg hadden we 1 politiecontrole die enorm traag was. Opnieuw moesten alle gegevens uit de paspoorten overgeschreven worden; de carnets en de rijbewijzen werden gecontroleerd.
• Van de grens met DRD naar N’Zeto: ongeveer 7 uur rijden; eerste gedeelte is een vrij goede piste, maar het laatste stuk is asfalt met heel veel potholes.
• Van N’Zeto naar Luanda: 6 à 7 uur rijden over slechte wegen (veel potholes). Alleen het laatste stuk, van Caxito naar Luanda is goed.
• Van Luanda naar Benguela: ongeveer 8 uur rijden; eerste gedeelte heel goede asfaltweg, tweede helft slecht met veel potholes.
• Van Benguela naar Lubango: slechtste stuk van Angola. Op aanraden van een kennis van Thiago, die 4x4-expedities organiseert in Angola, namen we niet de kustweg, maar de route via Quilengues. De kustroute zou volgens hem nog slechter zijn dan deze. Je krijgt al het slechte dat Angola te bieden heeft op deze route: wasbord, grint en potholes met een beetje asfalt ertussen. Van Cacula naar Hoque dachten we dat we op de verkeerde piste zaten, zo slecht was hij, maar het bleek toch echt de hoofdweg naar Lubango te zijn. Van Hoque naar Lubango is een heel goed berijdbare piste. We deden bijna twaalf uur over het hele traject.
• Van Lubango naar de grens met Namibië: ongeveer 8 uur rijden over, opnieuw, een heel slechte weg. Het eerste stuk is vrij goed asfalt, daarna wordt de weg steeds slechter, tot aan de luchthaven van Ondjiva. Vanaf daar heb je perfect asfalt tot aan de grens.
• In Angola (behalve op weg naar Cabinda) zijn we aan geen enkele politiepost moeten stoppen.

• diesel: 29 kwansa per liter
• brood: 5 kleine broden voor 100 kwansa in Luanda, dezelfde hoeveelheid voor 50 kwansa in Benguela
• In Luanda is alles heel duur; de supermarkten staan vol met uit Namibië en Zuid-Afrika geïmporteerde goederen, maar je betaalt er het dubbele voor. Buiten Luanda wordt alles goedkoper, maar geïmporteerde goederen blijven even duur.