12 - eind september 2005

Op zondagavond 12 september arriveerden we in Ouagadougou, de hoofdstad van Burkina. We wisten van andere reizigers dat je op de parking van hotel OK Inn gratis kon kamperen, dus we hoefden niet lang na te denken over waar we die nacht zouden gaan slapen. Gratis overnachting, gratis toilet en douche én het belangrijkste van allemaal: gratis gebruik van het zwembad! Niet te versmaden!

De volgende dag regelden we eerst onze visa voor Ghana en daarna stopten we aan een garage, de 'auto clinique', omdat we even naar onze Goofy wilden laten kijken. We hoorden immers al een tijdje een ‘klingel klangel’ geluid onderaan. Robert, de Duitse mecanicien (die van de ‘fanfarebus’) had al eens gekeken en geluisterd en hij dacht dat het de achteras was. Ook Stefaan mailde ons dat we waarschijnlijk gewoon de nippels moesten laten invetten en dat het geluidje dan verholpen zou zijn. Dus, wij naar de auto clinique en op een minuutje of tien zou het zaakje wel geregeld zijn. Mooi niet, dus. Een van de eigenaars, een Libanees, stuurde meteen een viertal jonge gasten onderin en die wisten ons te vertellen dat ons achterdifferentieel olie verloor. De oliedichting bleek stuk te zijn en volgens hen zou er ook een lager stuk zijn. Roland wist niet wat hij hoorde, want we hadden zes maanden geleden een nieuw achterdifferentieel gestoken, het was dus bijna onmogelijk dat er al een lager stuk was. Daar hadden ze echter geen oren naar; de eigenaar zei dat hij dagelijks met dit soort problemen te maken had en dat dit het lawaai veroorzaakte. Op dat moment hadden we moeten inpakken en wegwezen, maar we twijfelden iets te lang en voor we het wisten waren ze de zaak al helemaal aan het losdraaien. Roland zei hen nog dat de lager niet stuk kon zijn, maar zij zouden het wel eens even controleren. Het werd een hele klucht, want ze konden de steekassen niet los krijgen. We probeerden hen duidelijk te maken wat ze wel en niet moesten doen, maar zonder effect. Uren aan een stuk zaten ze te sukkelen, Roland wees hen er constant op dat ze de steekassen op deze manier nooit los zouden krijgen, maar hij gaf het na een tijdje op, omdat het hopeloos was; ze knikten telkens ‘ja, ja’, maar sukkelden lustig verder. Uiteindelijk sprong er eentje op z’n brommertje, om na een kwartier terug te komen met nog een ander gastje. En wonder boven wonder, die wist meteen waar de klepel hing en na tien minuten waren de steekassen los. Het achterdifferentieel werd gedemonteerd, en wat bleek? Alles was nog prima in orde, de lager was natuurlijk niet stuk!
Het hele spel moest nu natuurlijk weer in mekaar worden gezet en er moest nieuwe olie in het achterdifferentieel. We hadden hen al uitgelegd dat het speciale LSD-olie moest zijn, maar ook dat schenen ze niet te begrijpen. Alle olie was toch wel hetzelfde zeker? Wij wilden geen enkel risico meer nemen, dus gaf Roland de olie die we zelf bijhadden.

Terwijl Roland aan de ene kant stond te controleren of ze de steekassen weer vastzetten zoals het hoorde, zag ik aan de andere kant dat ze vet onder onze olie aan het mengen waren. Ik riep Roland, omdat ik al zo’n donkerbruin vermoeden had dat dit niet helemaal katholiek was en die werd bijna gek toen hij zag wat ze aan het doen waren. Stefaan had hem nog zo op het hart gedrukt alleen de LSD-olie te gebruiken en er niets aan toe te voegen, omdat dat nefast kon zijn voor het achterdifferentieel en we hadden die kerels hier met handen en voeten uitgelegd dat we alleen deze olie en niets anders erin wilden hebben en dan krijg je dit! En alsof we nog niet gefrustreerd genoeg waren, kwam de eigenaar ons toen ook nog eens even, bij wijze van verontschuldiging, doodleuk vertellen dat hun echte mecanicien, ook een Libanees, met vakantie was en dat deze jongens eigenlijk maar hulpjes van de mecanicien waren. Nu vraag ik je! Had ie dat niet kunnen zeggen toen we aankwamen?

Maar enfin, we hadden gelukkig nog een liter olie, die werd erop gezet, de andere olie werd een aantal keer gefilterd, zodat er geen (of hopelijk toch een te verwaarlozen hoeveelheid) vet meer inzat en Goofy was klaar voor een testrit. Bleek het ‘klingel klangel’ geluid nog steeds aanwezig te zijn, al deed hij het vaker niet dan wel. We hadden er ondertussen onze buik van vol, we wilden hier zo snel mogelijk weg en zouden over een paar dagen wel zien wat we aan het geluid konden doen.

De rekening werd gemaakt door de zogenaamde boekhouder en toen we die gepresenteerd kregen, was de eigenaar plots nergens meer te bespeuren. Hij zal waarschijnlijk wel geweten hebben wat er loos was, want ze vroegen zo maar eens eventjes 50 euro voor een werk dat totaal overbodig was en bovendien moesten we betalen voor onze eigen olie! Ok, dat van de olie was een vergissing, zei de boekhouder, maar het was toch 50 euro, want er zat een nieuwe dichting in en ze hadden meer dan vijf uren gewerkt. Dan kennen ze mij nog niet. Geen haar op mijn hoofd dat er aan dacht dat te betalen en ik had geen zin meer in een lange discussie, dus werd het kort en duidelijk: we zouden betalen voor het vervangen van de dichting en daar bleef het bij en als ze dat niet wilden accepteren, dan zouden we er desnoods wel de politie bijhalen om uit te leggen waarom we de rest niet wilden betalen. Hij heeft niet lang hoeven twijfelen.

Onze eerste nare ervaring met onbekwame mecaniciens en hopelijk maken we dat niet te vaak mee, want het heeft toch wel een paar dagen ons goed humeur verpest. Een nieuwe mail van Stefaan stelde ons gelukkig weer een beetje gerust. En als het even een beetje minder gaat, dan gebeurt er toch altijd wel weer iets om je op te beuren, zoals ons ‘moeilijke momenten schriftje’ bovenhalen bv. (heel erg bedankt aan iedereen die er iets ingeschreven heeft, want het helpt echt!) of een heerlijke duik in het zwembad, of twee andere overlanders die plots de parking opgereden komen. Paul en Renate (www.gewoongaan.nl - zie ook links) reden weliswaar in tegenovergestelde richting, terwijl wij op zoek waren naar medereizigers om naar Zuid-Afrika te rijden via de westkust, maar we waren toch heel blij om eindelijk andere overlanders tegen te komen. We hebben de hele avond zitten te kletsen in de bar van het hotel en we besloten meteen om nog een dag langer in Ouagadougou te blijven. Paul en Renate zouden dan de daarop volgende dag met ons mee naar Bobo Dioulasso reizen, maar jammer genoeg werd Paul ziek en daarom moesten ze een kamer in het hotel nemen, zodat we uiteindelijk toch weer alleen onze weg verder zetten.

Renate bevestigde ons wel wat we al een tijdje vermoedden: dat we eigenlijk nog een paar maanden te vroeg waren om andere overlanders tegen te komen. En dat was toch wel een beetje een zorg, want we wilden heel graag naar het zuiden rijden via de westkust, maar ik wilde het eigenlijk liever niet alleen doen. Er waren, naar mijn gevoel, te veel dingen die mis konden gaan (stukken krijgen aan de auto, niet verder kunnen o.w.v. weggespoelde of extreem slechte wegen, enz.). Roland is daar een heel stuk geruster in dan ik, maar het voelde gewoon niet goed voor mij en ik had eigenlijk geen zin om met een constante ongerustheid naar beneden te rijden. Onze gesprekken gingen de laatste dagen dus nogal vaak over dit onderwerp en uiteindelijk spraken we af om de uiteindelijke beslissing in Accra te nemen en ondertussen te blijven hopen op het vinden ven medereizigers.

Via een mooie route reden we van Ouaga naar Bobo, een heel aangenaam stadje. Het was er behoorlijk proper, vergeleken met veel andere West-Afrikaanse steden en we konden heel relaxed door de straten wandelen. De bedoeling was om een paar dagen in Bobo te blijven om de was en de plas te doen en om dan verder te rijden naar de streek rond Banfora. We wilden naar La Guingette, waar je in kristalhelder water te midden van groene wouden; kan zwemmen, ook het Tengréla-meer en de Karfiguéla waterval stonden op het programma. Daarna zouden we dan doorrijden naar Ghana.

Het liep allemaal heel anders, want op onze derde dag in Bobo kwamen ineens drie Landrovers de camping op gereden. We maakten kennis met Riccardo (geboren in Mozambique en opgegroeid in Zuid-Afrika) en zijn vriendin Jenny (Nieuw-Zeeland), Greg en zijn vriendin Lindsay (beide Zimbabwe), Bruce en Kevin (allebei van Zuid-Afrika). Een héél leuke bende.

Ze zijn op 2 september vertrokken in Londen en na iets meer dan twee weken rijden, zitten ze al zover als wij na twee maanden en een half. En laat hen nu net ook van plan zijn om naar beneden te rijden via de route die wij wilden doen. Enige nadeel: zij reizen véél sneller dan wij en willen al over een maand Angola binnen rijden. Een groot dilemma voor ons dus, want ze nodigden ons meteen uit om met hen mee te reizen en aan de ene kant was dit geweldig nieuws, maar er zaten ook nadelen aan.

We hebben er met ons tweetjes lang over gepraat en nagedacht, alle voor- en nadelen op een rijtje gezet en uiteindelijk hebben we beslist om toch samen met hen verder te reizen tot in Luanda, Angola. Daar zullen onze wegen splitsen, want zij rijden dan naar het oosten, naar Zambia en wij rijden verder naar het zuiden, naar Namibië. Dit betekent wel dat we onze planning helemaal moeten aanpassen en dat we nu niet naar Ghana kunnen, want zij rijden rechtstreeks van Burkina Faso naar Benin en vervolgens naar Lagos in Nigeria. Daar wonen vrienden van hen en het is de bedoeling dat we daar een paar dagen uitrusten voor we aan de grote doorsteek beginnen.

Aan de ene kant vind ik het natuurlijk héél jammer dat we Ghana overslaan, maar ik heb proberen te luisteren naar m’n binnenkant en die zegt me dat het goed is zo. Al de mannen uit de groep zijn ervaren 4x4-rijders, ze kennen een heleboel van automechanica en ze hebben ongelooflijk veel materiaal bij in geval van een panne, dus dat geeft mij een heel gerust gevoel. Maar wat eigenlijk echt de doorslag heeft gegeven, is dat het zo’n toffe, zotte bende is. We voelden ons vanaf de eerste minuut supergoed in hun gezelschap. Ze hebben allemaal ongetwijfeld een boeiend verhaal te vertellen en wij zijn gretige luisteraars.

We hebben dus de neus van onze Goofy gekeerd en zijn opnieuw richting Ouagadougou aan het rijden. Morgen koersen we richting Benin. We zijn nog steeds twee heel gelukkige mensen, we zien het helemaal zitten en kijken er enorm naar uit om een tijdje met dit internationaal gezelschap op pad te gaan.

Tot de volgende keer!