"Je kan in twee klassen reizen: eerste klas en met kinderen."
(Robert Benchly)

oktober 2005

En wie schetst onze verbazing, én opluchting, toen bleek dat de piste van Muanda naar Boma, waar we zo ongerust over geweest waren, voor ons de leukste piste van het hele traject bleek te zijn? Zand, zand en nog eens zand. Geen druppel regen en geen moddertoestanden. Roland en Goofy voelden zich meteen in hun element. Opnieuw reden we door enorm veel kleine dorpjes, waar de kinderen al joelend en wuivend naar de weg gelopen kwamen om ons te begroeten, al was het niet altijd om vriendelijk goeiedag te zeggen; regelmatig werd er met het ene handje over de buik gewreven terwijl het andere smekend naar ons uitgestoken werd. En je zou ze allemaal wel iets willen geven, maar dat is onbegonnen werk, in een mum van tijd zou je een heel dorp hongerige mensen over je heen krijgen.

Toen we op een gegeven moment even buiten een dorpje moesten stoppen, omdat de gaskabel van de Red Baron het begeven had, kwamen ze aangelopen, zowat drie vierde van de kinderpopulatie van het dorpje was uitgerukt voor het spektakel. Maar ze waren te verlegen om meteen rond ons te komen staan; langzaam, voetje voor voetje schuifelden ze dichterbij. Ach, wat zaten daar schatjes tussen! Je zou ze zo mee naar huis genomen hebben (nadat je hen eerst een goede schrobbeurt gegeven had).

Als we met het SPC op Italiëreis geweest zouden zijn, zou Jenny die dag ongetwijfeld de trofee van oen van de dag gekregen hebben. Ze slaagde erin om de achterdeur van de auto te sluiten (inclusief het extra hangslot), terwijl de sleutels binnen op de plank lagen! Dat moest, volgens haar, toch wel het domste geweest zijn, wat ze die reis had uitgehaald, maar Lyndsay was het daar niet mee eens. Zij ond het feit dat ze de reservesleutels van de auto en van de safe op een héél veilige plaats had bewaard, namelijk in de safe, nog een graadje erger. Uiteindelijk moest het hangslot doorgezaagd en de deur opengebroken worden, voor ze weer verder konden.

Voor de immigratie- en politiedienst in Matadi (om Kongo uit te geraken) zou de trofee van oen van de dag volledig ontoereikend zijn geweest. Voor zo’n immense domheid hebben ze er nog geen uitgevonden, denk ik. Hier werden alle records gebroken: drie uur en een half om geregistreerd te worden, een stempeltje te krijgen en het land uit te mogen! (zie ook reistips) Aan Angolese kant duurde het ‘maar’ twee uur, maar hier was er tenminste iemand die medelijden had met ons, rme reizigers. Een lieve, goedlachse vrouw runde een klein cafeetje aan de grenspost en zij zag meteen dat de meeste onder ons toe waren aan een flinke pint bier. Alleen, we konden bij haar niet met dollars betalen, maar daar had ze een oplossing voor. Onder het moto ‘waarom zou je als vrouw het werk doen, als je een aantal politiemannen kan commanderen’ stuurde ze één politieman terug de grens over met onze dollars om daar het nodige gerstenat te gaan halen, terwijl ze een andere de opdracht gaf een tafel en stoelen voor ons klaar te zetten. Dat was nogal eens service. En het maakte het wachten een stuk minder onaangenaam.